U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.


  

 


 


  

Wedstrijdverslagen BCHarderwijk M2

Week 3

 Speelronde 3 moesten we op woensdagavond uit spelen in Epe. Omdat Jeffrey niet kon, hadden we Marc van Dijk mee als invaller. Vanavond moest het gebeuren. Aangezien Epe net zoveel punten had als ons, zagen we mogelijkheden om een goed resultaat te behalen. Het werd een historische avond in alle opzichten.

Donny en ik zouden de 1e dubbel spelen en Marc en Boaz de 2e. Over deze 2 dubbels kan ik helaas kort zijn. We deden ons best en hebben ons niet weg laten spelen, daar kwam het eigenlijk op neer. Donny en ik verloren in 21-12 en 21-17 en Marc en Boaz verloren in 21-16 en 21-14. Een 2-0 achterstand was een feit. Niks aan de hand, want we konden wel zo mooi een inschatting maken over onze kansen in de singles en die kregen we!

Ik speelde de 1e single en alhoewel de 1e game nog makkelijk ging en ik met 13-21 won, liet ik mijn tegenstander in de 2e game terugkomen na een ruime voorsprong en bij een stand van 15-15 ging hij er voor het eerst voorbij en kwam ik 17-15 achter. Gesteund door mijn teamgenoten aan de kant wist toch met 19-21 te winnen.

Donny speelde de 2e single. Hij ging lekker van start en er leek lange tijd niks aan de hand. Een 2-8 voorsprong was halverwege nog een 8-14 stand. Maar zo langzamerhand kwam zijn tegenstander wat dichterbij en opeens werd het spannend. Het werd een mooi gevecht van man tot man. Waarbij de zinloze kreten van de kant werden geroepen in de trant van: “kom op nu jij, punt voor punt, hou vast, neem die voorsprong” en dergelijke. Ondanks deze fantastische aanwijzingen verloor Donny met 27-25. Gelukkig hadden we toch nog enige kennis van het badmintonspel zodat we Donny van bruikbare adviezen konden voorzien. De 2e game was eigenlijk een kopie van de 1e. Ook nu kwam Donny weer ruim voor, maar gelukkig gaf hij het deze keer niet uit handen. 17-21 winst. De 3e game moest uitkomst bieden. Hierin leek Donny even zijn hoofd te laten hangen omdat hij dit keer als snel tegen een 8-3 achterstand aan keek. Het werd toch nog een spannende game, maar helaas net verloren met 21-18.

Onze invaller Marc speelde de 3e single. Dit jaar speelt hij geen competitie en vorig jaar in de mannen 1e klasse. Dus dit was een niveau hoger. Daar was voor Marc bijna niks van te merken. Hij voelde totaal geen druk en stond lekker te shuttellen. Het voelde als thuiskomen voor Marc. Ondanks een 21-16 en 21-14 verlies was dat toch een stand om trots op te zijn.

Maar toen gebeurde het, er hing al een vreemd soort spanning in de lucht. Boaz betrad de badmintonarena voor de 4e single. Boaz, bekend van zijn magnumpower van vorige week. Zijn tegenstander beefde, trilde, want de reputatie van MagnumBoaz was hem vooruit gesneld! Op dat moment stond Boaz eigenlijk al met 0-1 voor. De zaal werd stil, iedereen keek ademloos toe hoe Boaz zijn tegenstander op de knieën kreeg. Historie werd geschreven, want Boaz pakte zijn 1e single van het jaar! En hoe! De 1e game gunde Mister Magnum de tegenstander nog 17 punten, maar de 2e werd gewoon bijna een ODT!!  Met 10-21 werd de winst groots gevierd. Er kwam confetti uit de lucht, staande ovatie vanuit heel de zaal (oke, misschien 5 mensen die klapten, maar toch) en diep respect bij de tegenstander.

We keken tegen een 4-2 tussenstand aan, maar we hadden goede hoop op de laatste 2 dubbels.

Boaz en ik namen de 3e dubbel voor onze rekening. Naast Magnumpower beheerst Boaz dus ook nog die bekende “zand in de ogen strooi “ tactiek. Ik moet eerlijk toegeven, we beheersen die tactiek bijna tot in perfectie, dus het gaat de goede kant op! Het zal jullie dan ook niet verbazen dat we de 1e game met 21-9 “expres” verloren. Oke, met een ODT verliezen was best pijnlijk en even twijfelde ik ook aan deze strategie. Maar toen gebeurde er iets magisch. De tegenstander was dus in slaap gesukkeld, niet meer bij de les en zat al met hun gedachte bij de 0-2 voorsprong die Ajax op dat moment had in de Champions League tegen Valencia. Dat gaf ons mooi de gelegenheid om wat demonstraties te geven van onze badmintonkunsten. Zoals eerder bij deze tactiek was de tegenstander compleet verbouwereerd omdat ze dit natuurlijk niet zagen aankomen. Smashes vlogen links en rechts om hun oren, onze fouten waren minder en die van hen juist meer en toen de stofwolken dan ook opgetrokken waren, was de stand van 17-21 voor ons bereikt. Meteen bij de les in de 3e game werd het een spannende gelijk opgaande strijd waarbij Boaz en ik aan het einde van de game met 20-16 achter kwamen. We kwamen nog terug tot 20-19, maar helaas net niet en het werd 21-19.

We konden al niet meer winnen, maar er kon nog steeds geschiedenis geschreven worden. Want de 6 punten die we tot dan toe gehaald hadden kwamen allen uit onze singles. Het werd dus tijd om een punt uit een dubbel binnen te halen. En hier wordt duidelijk waarom Marc mee was. Marc, ook wel bekend als dubbelspecialist. Marc eet dubbel, drinkt dubbel, slaapt dubbel, ziet dubbel, Marc is dubbel! Hierdoor kreeg Donny, waarmee hij de laatste dubbel speelde, ook ongekende krachten. Op de achtergrond klonk al het liedje “Eye of the Tiger” en iedereen ging er eens goed voor zitten. Waar we toen getuige van waren is nauwelijks te beschrijven. Met finesse en speels gemak legde Donny de shuttles met precisie van een Zwitsers uurwerk over het net, terwijl de hoge shuttles een prooi waren voor de ontketende DubbelMarc. 10-21 1e game, BAM! Oke, de 2e game vergeten we maar snel, want die werd dan weer met 21-13 verloren. Maar de 3e game werd ook weer na een mooi en spannend gevecht door Donny en Marc met 18-21 binnen gehaald. Onze 1e punt uit een dubbel resulteerde uiteindelijk in een nipte 5-3 verlies waar zeker meer in had gezeten en thuis gaan we ze in ieder geval pakken!

Week 2

 Dit weekend hadden we een uitwedstrijd tegen Hellas uit Nunspeet.

Omdat ons team totaal nieuw is zijn we nog zoekende naar de juiste samenstelling en opstelling. We hadden voor deze wedstrijd besloten om andere formaties te proberen t.o.v. vorige week. We hadden op zoveel plekken het anders staan dan vorige week, dat we bijna zelf niet eens meer wisten wie wat speelde en tegen wie. Uit de hoge hoed werd toch de eerste dubbel getoverd en dat bleken

Boaz en ik te zijn. De 1e game waren we nog erg zoekende en die verloren we ook vrij snel in 21-13. De 2e game gingen we gelukkig wat beter spelen en maakten we wat minder fouten. Het werd dan ook een bloedstollende game met als inzet aan onze kant een 3e en een eventuele winst. Tot 19-19 hadden we volop kansen maar helaas 2 foutjes aan het einde en we verloren met 21-19. Tegelijkertijd stonden ook Jeffrey en Donny op de baan. Zij waren erg goed van start gegaan. Zij stonden de hele game lang een paar puntjes voor en met 16-21 werd deze dan ook verdiend gewonnen. Geen vuiltje aan de lucht zou je denken. Wat ze toen nog niet wisten, is dat de tegenstander opeens uit een ander vaatje ging tappen. Waar die vaatjes stonden is tot op heden een raadsel gebleven, maar de 2e game werd verloren met 21-12. Jeffrey en Donny hadden dat vaatje gevonden voor de 3e game dachten ze en  gingen als een malle aan het tappen. Maar slim als hun tegenstanders waren hadden ze die vaatjes verwisseld voor merkloos nepspul en de 3e game werd zelfs met 21-6 in een odt verloren. Toch knap gedaan! Dit zou 1 van de vele wedstrijden worden die in 3 games beslecht werd.

Toen was het mijn beurt voor de 1e single. Vorige week stond ik strak van de spanning en liep mijn service voor geen meter. Gelukkig ging dat nu beter. Ik serveerde er vrolijk op los, dat zelfs mijn tegenstander bijna op het punt stond om aan mij te vragen of ik ook voor hem wilde serveren. Het werd een boeiend gevecht die ik 2 games met 18-21 wist te winnen.

De 2e single werd gespeeld door Jeffrey. Geïnspireerd door de YouTube filmpjes van De Rambazen smashte Jeff zo’n beetje op elke service van de tegenstander. Dit leverde behalve een spannende 1e game niet veel op en hij verloor nipt met 21-18. Na wat tips van ons  en wat eigen inzichten had hij zijn spel iets aangepast. Jeff liet zijn tegenstander veel meer lopen wat opeens een hoestbui bij zijn tegenstander teweeg bracht. Met 2 keer 16-21 voor Jeffrey werd het 2e punt binnen gesleept en stonden we op een mooie 2-2 tussenstand.

De 3e single was voor Boaz. Boaz had thuis nog nagedacht over de “zand in ogen strooi” techniek. Hij besprak met ons zijn plan, hoe het volgens hem zou moeten lukken en we waren dolenthousiast. Het kon gewoon niet mislukken, zeker niet omdat Boaz van te voren als krachtvoer in de kantine een magnum had gegeten.

Zo kwam hij zoals afgesproken op een 9-2 achterstand in de 1e game. Wij wreven langs de kant al in onze handen, we dansten spontaan de vogeltjesdans, want wij wisten natuurlijk wat er komen zou. Vanuit het niets kwamen de duistere krachten van die magnum in Boaz naar boven en in een mum van tijd stond het 9-9. De tegenstander stond naar adem te happen, vertwijfeling en angst in zijn ogen. Wat was er aan de hand?  In gedachten verzonken stond hij vertwijfeld op het lege magnumstokje te kauwen die hij uit de prullenbak had gevist bij een 11-10 ruststand. Hij wist zich jammer genoeg toch op tijd bij elkaar te rapen en in een boeiend gevecht verloor Boaz net met 21-19. De 2e game werd ook verloren in 21-15, maar wij en Boaz zelf konden trots zijn.

De 4e single speelde Donny. Omdat hij net een paar dagen ziek was geweest vond hij het beter om de 4e te spelen. Nou, als Donny nu al dit niveau heeft na die paar dagen griep, dan staat de tegenstander nog wat te wachten als hij helemaal fit is. Daar is dan niemand tegen opgewassen. Met een standaard korte service en aanvallend spel had hij al snel een gat van 3-8 geslagen. Ook dit werd weer een spannende game die Donny helaas nipt met 21-18 verloor. De 2e game was een kopie van de 1e, met het verschil dat de game nu wel naar Donny ging. De 3e wedstrijd die over 3 games zou gaan was een feit. Ook die laatste game was spannend, maar aan het einde kon Donny echt niet meer en werd met 21-16 verloren. 4-2 de tussenstand met de laatste 2 dubbels voor de boeg. Jeffrey en Boaz maakten er zo’n spannende wedstrijd van, dat deze nu al genomineerd is voor het Nos sportgala 2019 in de categorie spannendste badmintonwedstrijd. De 1e game werd net verloren in 21-17. Maar toen gebeurde het. De 2e game ging zo gelijk op, dat er een verlenging aan te pas moest komen. Het is maar goed dat ze bij de NBB hebben verzonnen om tot maximaal 30 te gaan, want anders waren ze nu nog niet klaar . 21-21, 22,21 achter, weer gelijk, 23-22 achter, gelijk enz. Boaz had nog een laatste restje magnumpower over en Jeffrey stond te smashen zoals alleen hij dat kan, terwijl de tegenstanders steeds vermoeiender en gefrustreeder raakten omdat ze het elke keer op matchpoint niet af konden maken. 29-29, het allerlaatste punt dan. Fout van de tegenstander en 29-30 voor ons! Een 3e game, die hadden we nog niet gespeeld vandaagJ. Helaas werd die met 21-14 verloren.

De laatste partij van de avond was voor Donny en mij. Het zal u dan ook niet verbazen dat deze wederom over 3 games zou gaan. De 1e verloren we met 21-15. De 2e werd ook een verlenging. Maar aangezien het bittergarnituur al bijna in het vet lag, stopten we dit keer maar bij 20-22 in ons voordeel. Helaas wisten wij ook geen potten meer te breken en verloren we de laatste game met 21-16.

De 6-2 verlies lijkt alsof we kansloos  hebben verloren, maar we hebben onze huid duur verkocht, we zijn trots op onszelf en hebben genoeg aanknopingspunten om thuis tegen hen een mooi resultaat neer te zetten!

Week 1

De eerste wedstrijd van het seizoen van M2 was tegen Netwerk in Ede.

Beetje onwennig nog met Boaz vanuit de jeugd, Donny er op de valreep bijgekomen vanwege personele problemen en ik zelf al jarenlang geen competitie meer gespeeld en voor het eerste jaar nieuw bij BCH. De enige met ervaring was Jeffrey.

Gelukkig was de steunpilaar van velen van ons Erik Stokkentre ook aanwezig. Omdat Jeffrey net ziek was geweest en ik de laatste jaren geen wedstrijdritme had, was zijn advies om Donny 1e heer te laten spelen, ik 2e, Boaz 3e en Jeffey 4e.

Donny en ik begonnen aan de 1e dubbel. Gelukkig wisten we toen nog niet dat er 2 ex 4e divisie spelers bij hen meededen, anders hadden we waarschijnlijk meteen huilend bij Erik gestaan.

We begonnen ijzersterk en wonnen de 1e game met 21-12. De tegenstanders waren opeens stil en na die 1e game stonden zij huilend bij Erik. Misschien dat hij ze toch tips heeft gegeven want opeens gingen ze beter spelen. Helaas gingen de 2e en 3e game verloren met 21-14 en 21-16.

Op hetzelfde moment waren Jeffrey en Boaz ook begonnen aan hun dubbel. Jeffrey en Boaz gebruikten de welbekende techniek van het zand in de ogen strooien van de tegenstander. Want de 1e game werd met 21-9 verloren. Dit lijkt op zich niet al te best. Maar wat niemand nog doorheeft, is dat zij badminton spelen op een veel hoger niveau dan een ieder van ons ooit zal beseffen. Want door met 21-9 te verliezen, ging de tegenstander achterover leunen en waren zij met hun gedachten al bij de cake die Erik had meegenomen, die niet eens voor hen was. Wat resulteerde was een 2e game waarbij Jeffrey en Boaz de hoofdrollen hadden en hun tegenstanders slechts mochten hopen op een bijrolletje. Helaas waren onze heren aan het einde hun tekst even kwijt, waardoor ze net met 21-19 verloren. Maar de techniek van het dik verliezen van de 1e game om vervolgens keihard de genadeklap toe te dienen is geboren, working progress.

Toen was het de beurt aan Donny en mij voor de eerste singles. Donny mocht aantreden tegen 1 van die ex-4e divisiespelers. Met 21-8 en 21-12 verliezen is dan nog best een mooie score.

Toen was het mijn beurt. Strak van de wedstrijdspanning  kwam er lange tijd niet veel van mijn racket af. Ik stond de hele tijd een punt of 2/3 achter, maar in allebei de games wist ik door de support van mijn teamgenoten aan het einde van de games het tij te keren: 21-18 en 22-20 winst. Ons eerste punt van het seizoen was binnen!

Ondertussen had zich kennelijk op de tribune wat voor gedaan. Wat ik begreep van mijn teamgenoten was dat de tegenstanders op een minder fraaie manier over ons sprak. Iets in de trant van dat we jonge broekies waren, dat we niet konden badmintonnen en dat we nog luiers omhadden. Dat laatste weet ik niet zeker of dat gezegd is, maar kan me voorstellen dat ze dat ook wel eens gezegd zouden kunnen hebben.

Ondanks dat Jeffrey nog niet helemaal fit was, was hij dus getergd tot op het bot. Hij werd de groene boze Hulk, hij werd Popey die spinazie heeft gegeten en hij werd Superman die smaches sloeg die brandend bij de tegenstander aankwamen omdat ze met lichtsnelheid werden geslagen. Toen de tegenstander besefte dat wij dus wel kunnen badmintonnen was het al te laat, want Jeffrey had zijn racket laten spreken en liep triomfantelijk de baan af met 21-14 en 21-18 winst!

De tussenstand was 3-2 , dus alle kansen nog, dachten we. Helaas volgde weer een ongelijke strijd tussen Boaz en nog een ex- 4e divisionist. De 1e game bood Boaz goed tegenstand en had wat mooie smashes en geplaatste shuttles in huis. Met 21-11 verlies mocht hij zeker trots zijn. Eigenlijk had Boaz gewonnen volgens de nieuwe regels van Rinske. Met een paar keer de postzegel, rake shuttles op het lichaam en een paar keer de tramrails had Boaz veel meer punten dus en eigenlijk met 21-6 gewonnen. De tegenstander kende deze telling niet en ging in protest. Na lang beraad bleek de puntentelling van Rinske helaas niet door de NBB goedgekeurd, dus bleef het verlies staan. Ondertussen ging de tegenstander hetzelfde doen en na 5 postzegels en een paar keer het lichaam was het al snel afgelopen: 21-5.

4-2, dus dan maar voor een gelijkspelletje gaan.

Helaas gingen ook de laatste 2 dubbels verloren in respectievelijk 21-11 en 21-15 en de ander in 21-16 en 21-8.

6-2 verlies, maar we zijn er niet keihard van af gegaan. Al met al kunnen we best tevreden zijn met ons nieuwe team in deze klasse.

 

M2.