U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.


  

 


 


  

Competitieverslagen van het tweede Mannenteam

 

Week 8 zondag 2 december 2018 Mariken M2 - Harderwijk M2
 
na deze wedstrijd op de zondag voor Sinterklaas
wordt het tijd voor een lang gedicht
hopelijk schrijf ik het als een eindbaas
en biedt het ons ook meer spelinzicht
 
ook deze wedstrijd speelden wij met ons vieren
al vond Jeffrey het nodig eerder weg te gaan
hij was snel klaar met het clearen
zodoende heeft hij zich van ons ontdaan
 
de tegenstander kwam deze week uit Nijmegen
bovendien staat dat team onderaan de lijst
het leek voor ons een soort zegen
dan konden wij weer snel aan ons zilvervliesrijst
 
eerst werden de dubbels gespeeld
(dat is vrij normaal hoor)
uiteraard werd dit door ons niet eerlijk verdeeld
en stonden wij gelijk 2-0 voor
 
daarna begon Jeffrey aan zijn single
vele woorden wil ik er niet aan verspillen
zo nu en dan leek het meer op ordinair gepingel
maar na de twee sets winst was het geen tijd voor chillen
 
Jeffrey wilde namelijk snel haar huis toe
we moesten dus overleggen met onze tegenspeler
ze zeiden: "jij altijd met je gedoe,
maar jullie captain is een goede spelverdeler"
 
deze dubbels eindigden weer in winst
de lach stond op ons gezicht
Jeffrey misten we uiteraard het minst
maar deze stand voelde voor ons wel als verplicht
 
om kwart over drie nog drie singles te gaan
niemand was na het dubbelen koud
"Gaan met die banaan op de baan"
dat motto gold vooral voor onze Wout
 
ook speelde er iemand slecht
hij werd bij verlies verzocht de derde helft te betalen
het maakt hem echt niet uit wat je zegt
maar hij wist geen overwinning te behalen
 
misschien moet ik maar eens naar Spanje
misschien is het tijd voor een trainingskamp
zondag werd het tijd voor champagne
daar net onder de schemerlamp
 
gelukkig was er na de wedstrijd nog wel een cadeau
niet alleen het dienblad vol met eten
Kampen bleek tegen Beca van een ander niveau
en wist zich slechts tot 2-6 verlies te zweten
 
daardoor staan wij steviger op plek twee
van te voren had niemand dat kunnen denken
het valt dus allemaal reuze mee
alleen nog even wachten wat Sint ons gaat schenken..
 
groet en tot schrijvens,
gedichtenpiet (ik heet geen piet, maar ik doe alsof)

 

 

Week 7      woensdag 22 november        Kampen M1 - Harderwijk M2

Op deze woensdagavond in de zevende speelweek kwamen we terecht in een regelrechte grote koelkast. Buiten de sporthal waar het net boven het vriespunt lag, maar ook binnen in Cellesbroek was het behoorlijk koukleumen. Uit een soort gewoonte neem ik nooit trainingsbroeken of -vesten mee. Dat laat de rest natuurlijk koud, en mij dus ook (letterlijk). Zo werd het voor het eerst in tijden weer eens voor een wedstrijd ingelopen, nadat de korfballers de zaal uit waren (oh, dat probleem hebben ze daar dus ook). Het werd dus tijd voor een behoorlijke dieselpartij, want alleen dan word je echt wakker en warm. Avondpartijen doordeweeks is nou niet echt ons sterkste punt, naast trainen op een doordeweekse avond. Deze keer waren er ook een aantal mensen niet echt bij de partij betrokken, maar die namen komen later wel. Ik kan namelijk al verklappen dat ik aan Harderwijkse kant als Man of The Match werd uitgeroepen, unaniem overigens. Dan weet je dat het resultaat meestal niet je-van-het is aan onze kant. Naast de staat van wakkerheid was er op de heenrit ook steeds een vreemd geluid te horen in de auto. "Ik heb honger," zeurde Jeffrey. "Zucht," aldus zijn teamgenoten. Die avondpartijen liggen ons dus niet echt heel goed, maar gelukkig hadden we dat dit seizoen nog niet eerder op de proef hoeven stellen. Er komen hooguit nog twee woensdagavonden aan die nog erger zijn dan deze partij in Kampen. Onderweg naar Kampen waren we ook aan het zwartepieten. Beetje discussieren of Zwarte Piet nog wel genderneutraal is enzovoort. Wij stellen eensgezind voor dat we voortaan niet meer Piet gaan gebruiken maar Bo. En of het dan roetveegBo, hoBo of paramariBo is, zal mij een worst wezen. Ook de liederen zullen een aangepast repertoire moeten krijgen. Gelijk maar even een voorzetje geven dan: "Roetveegbo ging uit fietsen, toen klapte zijn band.." etc. Dit is echt geen vorm van hogere wiskunde dunkt me.

Uiteraard werd ik de man van de wedstrijd. Zowel de heen- als de terugweg werd afgelegd via een dijk, alleen raar dat ze nog niet Marcvandijk heten na mijn vorige wedstrijden in deze poule. En als ze dat net zo snel voor elkaar hebben als mijn medische verklaring van het CBR gaat het nog wel een tijd duren ook. Dijken zijn blijkbaar niet zo interessant als het lijkt, dus werd er onderweg ook nog even 'Ik zie, ik zie wat jij niet ziet' gespeeld. De kleur van de avond was zwart: ze hebben het mooi niet kunnen raden. Gek genoeg waren de meesten er pas na half twaalf achter: het was de binnenkant van je ogen.

Tot zover de weg door Flevoland; het kon wel eens een hele lange avond gaan worden op deze manier. Bij het binnenrijden van Kampen begonnen enkele passagiers al te kwijlen van geluk. De grote M (ja, uiteraard al weer een verwijzing naar de man van de wedstrijd) was ook in Kampen aanwezig om men op een vette manier te helpen aan gewicht. Jeffrey had dus nog wat langer te wachten, maar had in Wout een goede metgezel gevonden. Een zak paprika van een niet nader te noemen chipsmerk werd opengetrokken. Deze vette makkers van elkaar mochten ook samen de laatste dubbel spelen. En dat deden ze best aardig: 21-16 en 21-12 winst. Geen toelichting, want ik moest zelf al veel te veel lopen. Allard was denk ik meer het niet aanwezige publiek bezig ofzo, maar aan hem had ik even niks deze keer. Dat we überhaupt nog 27 punten hebben gehaald in twee sets is een schoon wonder. Van die 27 heeft Allard er hopelijk 3 gemaakt, als het niet minder is. Afijn, na deze wedstrijden staat het dus 1-1.

We gaan maar gelijk door met de single van meneer schiet uit z'n Slof-stra. De eerste set liep voor geen meter, net als hijzelf. 21-14 verlies was nog een meevallertje, maar het tempo moest zeker omhoog in de volgende. Raar genoeg ging het bij de tegenstander ook een stuk minder en ging de set geruisloos met 21-13 naar Allard. Daarna ging het heel snel bergafwaarts: het werd 21-heel erg weinig (ik heb beloofd geen stand te schrijven). 2-1 achter. Ik had aan Ron ook een goede tegenstander. In de eerste set kon ik een gat van vier punten nooit meer dichten en in de tweede set was Ron Beton gewoon beter: 21-16 en 21-13. 3-1 achter. Echter, de twee vreetzakken wonnen wel weer hun single. Er moet in de komende anderhalve week waarschijnlijk onderzoek gedaan worden of chips eten het badmintonspel significant verbetert. Is dat namelijk zo: ik sta er altijd voor open. De stand is dus nu 3-3 en dat is positief voor ons. Zo blijven we Kampen dus nog even voor na de eerste seizoenshelft.

De andere twee dubbels verliepen niet naar wens. Wout en ondergetekende weigerden mee te werken aan een wedstrijd die het zien waard was. De eerste set kon er nog wel wat van gebrouwen worden (21-18) maar de tweede set begon bij Wout de woede eruit te stomen. De shuttle kreeg er vaak van langs, maar ook ik moest er af en toe aan geloven. Alles voor het team. Jeffrey en Allard waren onderwijl bezig aan eenzelfde kunststukje. De eerste set eindigde althans in het bekende 21-18 verlies. Zoals al opgemerkt kon worden, was Allard niet in beste vorm en ging de tweede set (uiteraard) slechter. Ook mister rebel rebel wist dus dat hij veel moest gaan lopen. Jeffrey en lopen gaan vaak wel samen, maar het was niet genoeg: 21-13 verlies. En een eindstand van 5-3.

De zaal kon weer worden opgeruimd, want ook de recreantentraining was nagenoeg gelijktijdig afgelopen. Zo verzamel je dus veel publiek, waarbij niemand op de tribune gaat zitten. Helaas was het in de kleedkamer iets warmer, maar de douches waren niet veel beter dan de zaal zelf. Het leek eerst wel lauw water, maar er zat een principe achter: hoe meer douches aanstonden, hoe warmer het water werd. Dat zou nog wel wiskundig samengevat kunnen worden. Helaas is het nu net weekend wanneer ik dit schrijf. Dat is nog een nadeel als je doordeweeks speelt: geen tijd om het verslag even rustig uit te tikken als er ook nog training is. Enfin, voordat Allard weer Pavlov-gedrag kon vertonen bij het zien van stoplichten in combinatie met de grote M werd er door de barkeeper van Kampen groots uitgepakt. We waren schijnbaar behoorlijk welkom want we kregen patat met spare ribs (RIP voor het gesneuvelde dier) voorgeschoteld. Hier kunnen de tegenstanders van vorig jaar waar we 'slechts' kip kregen echt niet tegenop. Ik vrees ook dat onze eigen 50/50 in Harderwijk niet tegen deze versie van de 50/50 op kon. Heerlijk zulke uitwedstrijden, en je kunt op de club weer vertellen wat voor fantastische uitwedstrijd het was zonder het resultaat de overhand te laten zijn. Oh ja, Jeffrey was op de terugweg alweer irritant. Ook hier sneuvelde weer de ene na de andere slechte woordgrap. Volgende keer dreigen we het op te nemen om het wedstrijdverslag twee keer zolang te maken met een extra rubriek 'Autoverhalen'. Eerst maar even zien wat we tegen NEC kunnen doen volgende week. 14:00 thuis, hopelijk geven we geen cadeaus weg..

Week 6      zondag 11 november 2018   Harderwijk M2 - WSV Badminton M1

Is een patatje oorlog uw favoriet onder de verschillende soorten? Of gaat u liever voor de speciaal of de mayo? Lekker ongezond. Zo zat mijn voorbereiding voor de wedstrijd ook in elkaar: binnen 24 uur had ik drie warme maaltijden naar binnengeschoven. Pizza, McDonalds en gewoon bloemkool. Het lijkt genoeg voedingsbodem om Expeditie Robinson te overleven voor een aantal weken, maar dit keer was het slechts een laagje voor een oorlogje badminton. Net nu we herdenken dat de wapenstilstand van de Eerste Wereldoorlog werd getekend in de spoorwegrijtuig in Compiègne. De bekende loopgravenoorlog ligt alweer een hele eeuw achter ons. Weinig mensen die nu nog leven kunnen hun eigen levensverhaal daarover vertellen. Misschien dat er in die loopgraven nu wel wat 'lapins' lopen. Oh, is het Frans net zo erg weggezakt als bij mij? Een 'lapin' is Frans voor het Nederlandse woord 'konijn'. Maar ook in de lage landen wordt het woord konijn wel eens verbogen tot iets onverstaanbaars. Bij de Medenpoort in Ieper, een andere bekende plek uit de oorlog, noemen ze een konijn ook wel een keun. Als we meer naar ons eigen gebied kijken, hebben we het al snel over een kniene.

Het zou kunnen zijn dat de kniene enigszins bekend voorkomt, vooral onder de oudere generaties. Flappie lijkt namelijk al een stuk bekender, maar tijdens het oorlogje badminton gaan we niemand doodmaken hoor. Onze tegenstanders hadden ook wat met kniene, althans dat idee had ik. Ze zouden namelijk de term Knienenburg wel moeten kennen. Max uit M1 ook, net zoals Henk uit team 6. Deze mensen komen namelijk bovengemiddeld vaak in de buurt van Apeldoorn. Maar wat is de link nou precies? Het is de 11e van de 11e. Om 11:11 uur werd het carnavalseizoen weer ingeluid en tijdens carnaval heet de grote plaats van de andere kant Knienenburg. Het kostte even wat moeite, maar binnen twee alinea's zijn zowel carnaval als oorlog alweer behandeld.. Nu nog het leukste van 11 november: nee, niet Sint-Maarten maar onze wedstrijd.

De heroes van team M2 mochten weer stevig aan de bak, want tegenstander WSV speelde vorig jaar ook al Mannen 1e klasse. Op voorhand was de teamcaptain tevreden met winst zodat we niet teveel zouden verliezen op zowel Kampen als WSV. De IJssel staat na vorige week namelijk redelijk stevig aan kop dus de tweede plek willen we graag vasthouden. De voornamen van WSV waren de meest gekozen namen uit de jaren 50 en 60: Gerrit, Jan, Henk en Peter. Op onze vereniging zijn er daar ook een heleboel van terug te vinden. WSV had dus ook een selectie gestuurd van dit type mannen en creëerden daarmee het oudste team uit de competitie. Maar wat oud is, is nog niet per se versleten. De Golden Years waren natuurlijk al wel achter de rug. Wij vonden het tevens niet nodig veel changes in de opstelling van ons aan te brengen ten opzichte van de standaard. Op deze manier hoopten wij de maximale winst er uit te kunnen slepen.

Henk en Edward, hè verdorie, Henk en Gerrit begonnen tegen Allard en Jeffrey. Ik kan wat onzin op gaan schrijven, want ik heb niks gezien van de partij. Ik doe dat lekker niet en vertel alleen de stand: 21-14 en 21-13. Wout en ondergetekende wonnen een mini-foutenfestijn tegen Jan en Peter met tweemaal 21-17. Niet zo'n slecht begin van de wedstrijd eigenlijk. Aangezien wij met de wisselbaan waren begonnen, had M1 hem nu mogen gebruiken. Helaas voor hen lukte dat niet dus we konden vrolijk verder spelen op de wisselbaan. Jeffrey begon daar te spelen, terwijl Allard zijn single aan het bolwerken was op de thuisbaan. Allard speelde een degelijke wedstrijd en had het nooit echt lastig: 21-10 en 21-18 bracht ons een 3-0 voorsprong. Starman Jeffrey was weer wat aan het aanmodderen in zijn single. Het ging allemaal niet van harte, ook niet bij Gerrit, maar de eerste set werd aan de goede kant binnengesleept. 24-22. Ondanks dat het zeer spannend bleef in de tweede set, bleef de wedstrijd het aanzien niet waard. Jeffrey speelde naar eigen zeggen zeer dom (ik voorzag het vorige week al) en verloor de set met 22-24. Vorige week al drie partijen verloren en nu alweer een single verliezen? Hopelijk niet toch. Gelukkig waren er daar The Beauty And The Beast (Ingmar en Erik, wie The Beauty is en wie The Beast, geen idee) die Jeffrey gingen coachen om hem net zoals Lazarus te doen oprijzen in de derde set. En helpen deed het zeker: de derde set ging met een waanzinnig gemak van 21-7 naar Mister Rebel Rebel. Hoera! 5-0 voor. Dan komt de laatste single natuurlijk wel Under Pressure te staan. Gelukkig is ondergetekende daar niet bijzonder snel van onder de indruk dus de eerste set werd wel gewonnen: 21-17. Maar hoe vangt een muis, Marc, nou een kat, Henk? Ja sorry, mijn bijnaam was Marc de Muis op de middelbare school en mijn tegenstander heette toepasselijk genoeg Henk Kat. De kat moest dus wat gaan doen en de muis de hoeken indrijven. Dat was net genoeg voor setwinst: de kat won met 21-19. De muis was uitgerend, kreeg last van z'n achillespeesje en druipte met de staart tussen zijn benen af met 21-8 in de derde. Het muisje was de blackstar van de middag.

Snel verder naar de afsluitende dubbels: ook deze werden nagenoeg tegelijkertijd begonnen. Het was allemaal niet meer zo gemakkelijk. Wout en Jeffrey hadden grote moeite om de eerste set binnen te harken, maar het lukte: 21-19. De tweede set werd afgedaan met 21-14. Allard en ik hinkten allebei op één goed been en één minder been. Gelukkig maakten de heren uit Apeldoorn nog net iets meer fouten dan wij en met twee keer 21-18. Let's dance: een 7-1 overwinning op een redelijk directe concurrent voor de tweede plek. Zo krijg je weer wat meer fame voor de volgende wedstrijd. Dat heeft ook nog wel wat voeten in de aarde. Eerst zouden we spelen op Wout zijn verjaardag maar de tegenstander had al iets door want ze wilden het verplaatsen naar de 21e. Dan geen traktatie hoor.. We mogen dus over anderhalve week naar het noorden toe reizen: Uiendonk. Eerst komen we nog langs Sassendonk, maar we stappen pas uit in Kampen. Het wordt echt dé sleutelwedstrijd voor plek twee denk ik. Eerst maar even de pijntjes verbijten. In ieder geval: deze week een teamfoto na de teamnaam van vorige week. David Bowie zou de teamnaam zo aangepast hebben naar Young Americans.

Week 5 zondag 4 november 2018 Harderwijk M2 - De IJssel M1

Ik zie geen enkele rheden om dit keer een leuk verslag te schrijven. We zijn namelijk geland in de saaiste maand van het jaar: november. Januari doet ook nog goed mee met deze titel, maar november is toch nog net wat saaier. Lange schooldagen, lange werkdagen en het wordt weer vroeg donker. Ik vind het maar niks, al geniet je nu wel meer van de TV-avonden thuis. En tijdens zo'n TV-avond is op NPO 2 elke maandag- t/m donderdagavond het programma 'Typisch' te zien. Dan zoomt men drie weken lang in op een bepaalde buurt in Nederland. In de afgelopen weken was de Bloemenbuurt uit het Soesterkwartier van Amersfoort te volgen. Het bleek een echte tokkiebuurt. Je geniet des te meer dat je dan 'gewoon' in Harderwijk woont. Misschien is het dan maar eens tijd om typische dingen van ons team te bespreken in dit verslag.

Dus welkom bij Typisch. Welkom bij team '....'. Shit, we hebben nog geen teamnaam. Gelukkig heb ik wel een hele grote duim. Vroeger was er namelijk een TV-programma van Paul de Leeuw: het heette de madiwodovrijdag-show. Vergeet voor het gemak even die vrijdag-show. Je houdt dan madiwodo over, precies de dagen dat Typisch wordt uitgezonden. Nou komt het: verander di in al (di komt van 'die Allard toch') en verander do in je (do komt van 'domoor Jeffrey'). Maalwoje! Leuke teamnaam man! Het klinkt gewoon als een mislukt dialect, maar bij deze stel ik het voor als nieuwe teamnaam. Desnoods hussel je het even door elkaar zodat de standaardsingle-opstelling tevoorschijn komt: aljewoma. Zie daar, er is weer een Amerikaanse staat toegevoegd aan het geheel. Best wel weer een prestatie om eerder een teamnaam te hebben dan een teamfoto. Elke week verschijnt er weer wat nieuws. Ik zat ook even aan andere namen van teams te denken: bij team 6 kom je dan net niet op 'Hemajood' uit bij de opstelling van afgelopen woensdag, tenzij we Edward Odward gaan noemen. Applaus als je een team met 'Doremifasolatido' weet samen te stellen als TC.

Welkom bij team 'Aljewoma' dus. Ons typische team traint heel weinig. Des te raarder dat we eigenlijk niet mee trainen in wat je onze thuisbasis zou kunnen noemen: 's-Heerenloo. Typisch dat we allemaal liever niet met veren shuttles kunnen spelen, maar het toch maar gewoon doen. Typisch dat we vaak juist wel op tijd zijn, terwijl je dat misschien niet van te voren zou verwachten van ons. Typisch dat we tweede staan en niet bovenaan, terwijl dat wel had gekund als we alles hadden gewonnen. Ach ja, typisch weer van mij om het weer niet over onze eigen wedstrijd te hebben maar meer te schrijven over randzaken. Helaas heb ik ook nog wat te schrijven over de vergeten randzaken van de wedstrijd in Arnhem. Jeffrey hadden we al gehad met zijn vorkjes, maar ik kreeg het weer voor elkaar om daar een deur niet open te krijgen, die de rest natuurlijk wel openkreeg... Echt hoor, je opleiding zegt niks in dit land. Typisch aan het team is dat ze gaan zeuren als ik zulke dingen vergeet te melden in het verslag, dus bij deze. Verder hadden we nog het wiskundige model uit het verslag van september. Vorige wedstrijd ging de vlieger namelijk niet op. We hadden 2-6 moeten verliezen. Niet gelukt. Vandaag tegen de IJssel stond er zelf een 0-8 nederlaag op de planning. En ik verklap alvast dat dat ook niet is gelukt. Echt hoor, je opleiding zegt niks in dit land.

Genoeg over het typische team zijnde. We schakelen over naar de typische spelers en ook hun speelstijlen. Ik doe dat aan de hand van ons ezelsbruggetje: aljewoma. Te beginnen met Al.

Al speelde deze wedstrijd in zijn single weer op z'n Allards. De eerste set verliezen met 8-21. De schouders gingen aan het einde omlaag en 'niks lukte', dat zien we vaker bij hem. Nou is het soms typisch aan Allard dat hij dan wel de tweede set veel beter gaat spelen. Dit keer ook weer. De opslag viel goed, de smashes gingen in, het liep beter. En hij won de tweede set: 21-15. Maar hij bleef zomaar doorgaan, in tegenstelling tot de vorige wedstrijd. De derde set werd 21-14. Toppie Allard, je hebt de eer gered en ook nog de derde helft betaald. We willen je graag houden de rest van het seizoen, want dit zijn broodnodige punten voor plek twee. 'Ye', pardon (ik verwar hem wel eens met Kanye West) 'Je' speelde slechts de vierde heer gisteren. Hij deed dat tegen iemand die leek op een jonge Pierre van Hooijdonk. Normaliter hengelt Jeffrey zulke wedstrijden wel even binnen. Zo begon de wedstrijd ook wel, het werd 21-12 in de eerste set. Het is niet typisch dat Jeffrey het dan nog uit handen geeft, maar dat gebeurde dus dit keer wel. Een verlies van 19-21 was even zuur maar de derde set werd met veel moed begonnen. Hier kwam Je ook gewoon 16-12 voor te staan. Heel gek: uiteindelijk werd het 17-21. Volgende week beter. 

Typisch weer. Wo en ma konden weer voor meer punten zorgen. Kanttekening: wij speelden respectievelijk de tweede single en de opofferingsingle. In het kader van een tactische opstelling was het Aljewoma-principe dus omgegooid. We kunnen dus redelijk kort zijn over deze twee singles want naar verwachting werden deze verloren. Wout had zijn dag niet en verloor met 6-21 en 8-21. Ik speelde natuurlijk nú wel eens een keer naar wens, maar mijn tegenstander was gewoon twee keer zo goed (42-20). De singles werden dus verloren met 1-3 in totaal. Was het daar maar bij gebleven, dan stonden we nu niet zo ver achter op de ranglijst.

De dubbels werden zowel voor de singles als na de singles gespeeld, zoals men dat gewend is te doen. De meesten van ons hebben vaak met elkaar gespeeld en we kennen elkaar goed genoeg om te weten hoe we ons op elkaar moeten afstemmen. Ik heb zo'n vermoeden dat de tegenstander dat ook had. Zij hadden de les uit November Rain goed begrepen:

Don't ya think that you need someone

Everybody needs somebody

You're not the only one

Soms vergeten wij dat wel eens en lopen we als kippen zonder koppen door het veld. Typisch voor ons om al de energie te verspillen die we nog in ons hebben, we zijn immers nog jong. Jonger ook dan onze tegenstander die het een-na-jongste team vormt in onze competitie. Ze gingen er ook zonder goede rheden vandoor met een 7-1 zege. Jammer voor ons, maar het wordt dan iets realistischer om ons op de tweede plek te richten en iets minder op de eerste. Gewoon iets meer de grootheidswaanzin temperen.

Na de wedstrijd van negen kwartier was het tijd voor een goede afdronk. We bestelden de typische '50-50' schaal die bij Mannen 2 hoort. Helaas was de tegenstander niet van plan te betalen, dus werd het bij ons keurig '25-25-25-25' verdeeld. Dat ging bij Allard namelijk nog wel in één keer goed; het drinken onthouden bleek al een wat lastigere klus. Ondertussen konden we genieten van wat live-muziek, dat was wel iets nieuws. Door middel van een man met een contrabas, een man met een trommeltje en een mannetje of 20 kwamen er allerlei klassiekers ten gehore in het sportcafé. Heerlijk gezellig. Men voelde zich iets minder 'verdomd alleen' daar in het kleine café aan de Parkweg.

 

Week 4 zondag 7 oktober 2018 Beca 2000 M3 - Harderwijk M2

Kwart over zeven op zondagmorgen

Hoor ik een wekker die heel zachtjes aan me vraagt

Ben je al wakker Marc?

Ja, natuurlijk was ik al wakker om kwart over zeven. Volgens Samsung Health is mijn 'gemiddelde' tijd van opstaan 6:45, gerekend over de afgelopen 7 dagen (eigenlijk nachten, Samsung). Vandaag lukte me het zelfs om uit te slapen, 6:50 stond ik naast m'n bed. En ik was niet de enige van ons team. Ook meneer Van Lienden had een stok achter de deur gedouwd: de Grote Prijs van Japan. Ik heb niet zoveel met de Formule 1, maar dit kwam wel goed uit voor de staat van wakkerheid van Jeffrey. Het was zelfs zo erg dat hij de eerste was bij De Sypel vanochtend, net iets over achten. Uiteraard was dat niet het verzamelpunt voor een workout-training bij Iedema, maar wel het punt van beginnen voor onze trip met de auto naar Arnhem. En ja, ook Arnhem ligt aan de A50 dus onder het genot van weinig auto's op de snelweg reden we langs de prachtige Veluwezoom. Als teamuitje zou ik daar wel graag willen gaan fietsen, maar ik ben bang dat ik een aantal mensen niet mee de heuvels op ga krijgen. Het enige oogverblindende was helaas niet ons spel, maar de zon. Deze scheen behoorlijk uitbundig op onze vierde wedstrijddag dit seizoen.

Er blijkt ook een discussie gaande te zijn over de kleur van de nieuwe shirts van BCH. Eén ding wil ik even kwijt: in de Malburcht was het wel écht blauw. Mooie donkerblauwe muren, mooie donkerblauwe kleedkamer en ik had mijn mooie donkerblauwe vrijetijdskleding nog aan. Bij het omkleden bleek dus het nieuwe shirt niet meer zo blauw te zijn als de rest. Ik houd het op een kruising tussen groen en blauw. Als je gaat verven, levert dat vaak iets bruins op maar in dit geval toch niet. Afijn, we waren op tijd aangekomen voor de Slag om Arnhem. Op tijd ja: men had niet plotsklaps een ontbijt op de Andrej Sacharovbrug georganiseerd op een wijze zoals laatst op de Waalbrug in Nijmegen. Voor mensen - ik tot vandaag ook  - die de naam Andrej Sacharov niet kennen: hij kreeg ooit in 1975 de Nobelprijs voor de Vrede. Voor mensen die net als ik vaker in de buurt van Amsterdam komen: metrohalte Sacharovlaan aan lijn 51 is ook naar hem vernoemd.

Dan maar verder met de Slag om Arnhem. Dit is geen uiting van vrede, maar bovenal een ernstige misvatting: wij hadden veel meer dan één slag nodig vandaag. Elke rally, elke set, elke partij. Allemaal slagen. We veranderen de term dus de term maar naar Pak Slaag in Arnhem. Althans, dat gold voor Beca want wij Harderwiekers en Hierdenaren waren goed op dreef. Verder alvast een overkoepelend thema van de hele wedstrijd: wat hebben we er een shuttles doorheen geramd. Dat kwam voornamelijk door de kwaliteit van de shuttles want sommige waren na twee punten alweer door. Dahaaag tempo in de wedstrijd. Ik vind dat voor mijn single niet zo erg, maar juist daar had ik wél goede shuttles.

Volledig tegen onze principes in hadden we weer de opstelling omgegooid, ditmaal in de dubbels. Eigenlijk kwam het er op neer dat onze "laatste" dubbels nu eerst kwamen en dat de originele "eerste" dubbels nu samen de laatste partijen werden. Zodoende begonnen benjamin Jeffrey en nestor Allard aan hun partij. Eerste set gelijk al 22-20 verlies. Dat kwam voor Jeffrey hard aan want zo hielp hij zijn spelersstatistieken om zeep: hij verloor zijn eerste game dit seizoen. Er zijn dus ook moment dat je niet blij kan zijn dat je van de nul af bent. Aangezien het hier over statistiek gaat, kan ik daar enigszins inkomen. De andere twee sets wonnen ze wel en zo stonden we 1-0 voor. Wout en ik hadden, uiteraard zou ik willen zeggen, weer eens drie sets nodig voor winst. Gewoon een kwestie van warm worden denk ik. Daar had Allard toevallig in zijn single ook last van. Hij verloor weer de eerste game, maar sleepte de tweede "eenvoudig" met 21-12 binnen. De derde set was er even een teveel en zodoende kwam de stand op 2-1 voor ons. Jeffrey (met zuur gezicht), Wout en ik hadden minder moeite in de singles en sleepten zodoende weer 3 punten binnen. Ha! De slag is gewonnen in Malburcht! Maar voor een overrompeling is er wel wat meer nodig dan een 5-1 voorsprong. Daarom werden de laatste dubbels een slag op leven en dood. Spannende setstanden als 0-0, 1-1, 22-20, 21-19 en 21-18 waren aan de orde van de dag. Het zal wel de leeftijd zijn dat wij meer met de punten van de banen afgingen en op deze manier een 7-1 overwinning op onze naaste concurrent binnen te slepen. Dat had ik van te voren niet echt verwacht eerlijk gezegd. Ik was al blij geweest met een gelijkspel, maar dit mag ook hoor jongens!

Neemt niet weg dat, zoals gebruikelijk in Arnhem met dit team, men na afloop een appeltaart aansnijdt en de kinders (en multi-inzetbare Gertjan) uit Harderwijk wat te eten geeft. Sukkel Jeffrey was weer zo onhandig om wat meer plastic vorkjes te gebruiken dan een normaal mens nodig heeft. Zo waren er nog wel meer dingen die van het team in het verslag moesten, maar mijn brein geeft het 's avonds blijkbaar al wat eerder op en onthoudt alleen dit soort kinderlijke dingen. Misschien dat ik later nog wat schrijf over de 'enkel-grap' die door menigeen in de vereniging gebruikt wordt, of over de veters van Wout die niet willen blijven zitten. Kortom: je houdt altijd schrijfstof over. Stelt u zich eens voor dat ik mijn wedstrijden zou moeten samenvatten in 280 tekens; gewoon onbegonnen werk man. Voor de volgende bijeenkomst neemt iemand anders even mijn taak over: Gertjan maakt namelijk de aantekeningen tijdens de ALV en maakt daar een verslag van. Tot 19 oktober dus (weet niet of de appeltaart er ook daadwerkelijk gaat zijn, hint hint). Als 4 november beter uitkomt om ons te zien schitteren (hoop ik), mag dat ook: dan moeten wij thuis tegen de koploper. Ongetwijfeld weer een themaverslag, maar niet weer over Prinsjesdag..

 

Week 3  Zaterdag 29 september 2018     Amptmeijer Badminton'80 M2 - Harderwijk M2

Aan de grondslag van mijn wedstrijdverslagen ligt mijn ervaring van het schrijven van verslagen voor mijn wiskundige studie. Beetje een paar pagina's volschrijven aan de hand van een opdracht. Figuurtje hier, figuurtje daar. Als de week dan ten einde spoedt, zoals nu, wordt het verslag dan ingeleverd bij Michelangelo. En ja, dat is echt zijn voornaam. Nou kun je bij wiskunde aan de hand van afbeeldingen nog wel een eind weglullen, maar de cijfers van badmintonwedstrijden spreken bij de meeste mensen die dit lezen meer boekdelen. Soms leuk om terug te zien (als je gewonnen hebt), soms confronterend met de werkelijkheid. Echt: op een schaal van 1 tot 10 speelde ik vandaag in mijn single als een zoutzak. Het maakt niet eens uit hoe je de cijfers deze keer gaat bekijken, maar twee keer met 21-5 verliezen is echt heel slecht. Henk had ongetwijfeld gedacht: "Zeg, je mag niet afkijken hoe het niet moet Marc."

Misschien was ik wel een beetje van slag door het begin van de middag. We werden verzocht door het plaatselijke kleedkamer-indelingsbord om in kleedkamer 1 ons om te kleden. Dat leek ons een logische keuze want op het indelingsbord stond 'heren' naast 'kleedkamer 1'. Toen ik de deur opendeed, viel me al gelijk het hoge aantal schoenen op. We keken met z'n vieren een beetje verbaasd rond want het leek meer op een mix-kleedkamer. Tot ik opeens achter me hoor: "Nou dit is normaal wel eigenlijk de dameskleedkamer." Kwam er plots een dame (ik meen onze leeftijd) in ondergoed, met handdoek om het lichaam heen, uit de doucheruimte. Ik was in tijden niet op deze manier welkom geheten bij een wedstrijd. Wij vertrokken dus maar met volle moed naar kleedkamer 2, waar de dames zich zouden moeten bevinden volgens het indelingsbord, en daar zaten inderdaad badmintondames uit Vaassen. Gelukkig wilden ze wel vrijwillig naar kleedkamer 1, op voorwaarde dat het bord veranderd zou worden.

Evenmin dacht de tegenstander dat we er nog niet waren totdat we in onze sportkledij weer in de kantine kwamen. "Oh zijn jullie er al?!". Mooi voorbeeld van een retorische vraag, dunkt me. Ik neem het ze ook niet kwalijk, want ze bleken tot 16:30 gehuurd te hebben. Dat betekent dat we maar liefst 3,5 uur hadden op twee banen voor 8 partijen. Nu komt mijn wiskunde even mooi van pas want dan heb je 52,5 minuut voor een partij. Aangezien we van plan waren ze hard in te maken moest dat wel lukken. Uw redacteur neemt zich het wel kwalijk dat dat niet is gelukt. Als je zo slecht enkelt, mag het best herhaald worden. Voor mijn gemoedsrust was er deze keer ook een joker mee die we konden inzetten. Deze joker wist zelfs twee partijen van de drie winnend af te sluiten. Dat kon alleen Allard hem nog na zeggen. Wout was bovendien nog herstellende van zijn enkelmankement in de vorige wedstrijd. Ook al de schuld van de redacteur. Tsja, het gaf stof tot schrijven hè. Alles voor de leescijfers.

Laten we maar kort zijn over de wedstrijd zelf. Het team wint namelijk steeds minder wedstrijden. De beste manier om onze punten al van te voren te weten is de volgende lineaire voorspellingslijn: P = 8 - 2*W. W houdt dan het aantal al gespeelde wedstrijden in en P het aantal punten in de komende wedstrijd. In dit geval vullen we voor W 2 in en op deze manier komen we tot de conclusie dat het tweede herenteam deze wedstrijd vier punten zal behalen. Wie zijn wij dan om ons tegen dat model te keren. Een voorspellingsmodel is namelijk een schematische weergave van de werkelijkheid, dus wij gaan met het model mee. Kan ons die werkelijkheid wat schelen. Ook voor de tegenstander zouden de vier punten een makkelijke lijn opleveren want zij hanteren al weken P = 4.

Alsof het gepland was te eindigen in 4-4. Wout en de joker hadden het lastig in hun wedstrijd tegen de thuisspelenden uit de gemeente Oldebroek. 21-9 en 21-13 verlies. Allard en ik moesten dat maar fixen en dat lukte ook nog. 21-17 en 21-13 winst. We besloten dat iedereen tenminste één partij zou winnen en na de singles werd dat werkelijkheid: de joker en Wout wonnen beide hun singles. Knap gedaan heren! Daar kan de schrijver van dit stukje nog wat van leren.. Oh, dat had ik al gezegd. Zolang we maar geen strafcontributie gaan introduceren vind ik het prima. Allard wist ook 21 bij elkaar te scoren, maar deed dat verspreid over twee sets.

Na de singles stond het dus 3-3 en kon het óf gelijkspel óf winst óf verlies worden. We willen zolang mogelijk ongeslagen blijven dus de laatste optie viel voor de partijen al af. De joker en Allard waren gelukkig goed op stoom en wonnen beide sets met 21-19. Dat nam de druk voor mij en Wout weg: 17-21 en 23-25 verlies. Het model evenaart onze werkelijkheid: 4-4. Geniaal natuurlijk als je alle wedstrijden van te voren al zo wiskundig zou kunnen benaderen. Het scheelt bloed, zweet en tra(i)nen. Bloed was deze keer niet aan de orde maar er was genoeg zweet gemaakt om even onder de douche te springen, zij het in de goede kleedkamer.

De joker? Tsja, hij speelt morgen gewoon weer. Hij is multi-inzetbaar, ook als vakkenvuller bij de Albert Heijn. Onze held van de dag Rick Arends mochten we een keer lenen omdat Jeffrey een bedrijfsuitje had. Als u wil weten waar dit bedrijfsuitje heeft plaatsgevonden, is een blik op de eerste letter van elke alinea genoeg. Dat scheelt Jeffrey weer een boel vragen en ik kon weer gebruik maken van één van de leukste stijlfiguren (vind ik dan hè). Dat soort dingen leerde ik vroeger juist bij iets heel anders dan wiskunde: het vak Latijn. De rest van het verslag valt gelukkig uit in de Nederlandse taal. Hoe je Arnhem bijvoorbeeld in het Latijn opschrijft, weet ik ook niet. Wat ik daar wel over weet is dat we daar volgende week zondag heeeeeel vroeg heen moeten. Dan scheelt het echt dat je een ochtendmens bent hoor.. 9:30, wat een afmatters. Tot schrijvens.

Week 2  19-9-2018  BCHARDERWIJK M2 - EPE M1

Het voelde deze woensdagavond alsof we terugkwamen van zomerreces: de eerste thuiswedstrijd van een Harderwijks badmintonteam. Dat daarvoor het laagste seniorenteam was uitverkoren, werd vorige week pas duidelijk. Epe zag blijkbaar weinig kans op een zondagmiddag, dus met instemming van ons werd de partij gespeeld op de woensdag. Maar juist doordat het toevallig op deze woensdag viel, hadden we het vrij makkelijk: twee banen, tellers uit andere teams(!), ongeprepareerde veren shuttles die werden gebracht door Rinske, door Myriam aangeleverde formulieren en, last but not least, speelden we ook nog in de oude vertrouwde shirts. De fabrikant had blijkbaar een behoefte aan een lange vakantie deze keer. Ach, de shirts zijn nog lang niet zo versleten als mijn schoenen en ze zijn ook niet zo oud als mijn racketframe.
Dit verslag moet een beetje gaan lijken op de Algemene Politieke Beschouwingen maar ik geef het een andere naam: de BBvM. Badminton Beschouwingen van Marc. Goede naam hè? Vond ik ook. Helemaal zelluf verzonnen. De normale A.P.B. volgen altijd na Prinsjesdag. Voor ons is Prinsjesdag helaas niet weggelegd; het leven voor badmintonners is wat minder luxe. Als voorbeeld neem ik graag onze vervoersmiddellen t.o.v. de koning: ik reed in mijn eentje zonder paardenkracht op de ijzeren koets naar de hal. Allard en Jeffrey deden precies hetzelfde en Wout kwam per harde-banken-koets (de trein, red.) naar Harderwijk toe. Nou, let's start met de Troonrede:
Beste leden van Badminton Club Harderwijk en andere lezers, ik ben verheugd u te kunnen melden dat het tweede herenteam zijn tweede wedstrijd heeft gewonnen met 6-2. Dat ging niet zonder slag of stoot. Dit kunt u zeer letterlijk nemen. Mist u de slag, dan krijgt u teveel punten tegen. De stoot hoort u later in deze rede. Blijmoedig begonnen Wout en Jeffrey aan hun eerste wedstrijd tegen Epe. Zij hadden het genoegen te moeten spelen tegen John en Jan. Ofschoon Epe niet zo vaak met veren shuttles speelt, hadden zij hier enige moeite mee en de Harderwiekers wonnen deze wedstrijd met 21-9 en 21-13. De 21-13 kwam nogmaals terug. Allard en Marc wisten namelijk met enige moeite te winnen van Geert en Erwin, waarbij er gewonnen werd in 21-13 en 21-17. Over de structuur in het spel gaat de regering, danwel de trainer van Harderwijk, zich nog even buigen. Deze was namelijk ver te zoeken gedurende sommige perioden. Jeffrey was de eerste heer die zich mocht buigen over zijn single als tweede heer. Hij maakte zijn borst nat (gelukkig niet letterlijk) en wist met 21-5 zijn eerste set binnen te hengelen. Daarna was de vis iets moeilijker te vangen maar met wederom 21-13 kon Jeffrey zich uitroepen als winnaar van deze wedstrijd. Over het spel kan ik niet klagen, want ik stond te tellen bij Allard. Deze single zal hoogstwaarschijnlijk dit seizoen ingaan als de snelste single van ons vieren. Nadat ik 45 keer een flapje had omgedraaid, was de partij al gespeeld: 21-1 en 21-2. Nou was Allard me ook een potje gemotiveerd om eens alle ballen te halen, maar zijn tegenstander (John) bleef na de slag ook gewoon staan. Misschien kan de heer Groenewold in Epe meer tegenstand bieden.Hoera! Hoera! Hoera! We staan 4-0 voor; nog ongeslagen.
U merkt dat dit al het einde van de Troonrede is. Dat komt omdat de Troonrede dit jaar vrij positief was en ik helaas ook minder leuke punten te melden heb over de wedstrijd van gisteren. Wout had namelijk in zijn single de lijnen tegen, of de lijnen hadden Wout tegen. Ach, wat maakt het ook uit. Erwin stond tegenover hem en wist met 21-15 en 21-8 het eerste punt te pakken van deze avond voor Epe. Om in het politieke hoekje te blijven: zelfs de wethouder van Sport was ondertussen aangekomen. Zoveel invloed hebben wedstrijdverslagen dus op de opkomst bij de eerstvolgende wedstrijd... Onder het toeziend oog van meneer Companjen wist ook de vierde heer zijn single te winnen van Geert. 21-11 en 21-12 waren de krachtsverhoudingen dit maal. Uiteraard waren we ook de dubbels niet vergeten te spelen. Gewoon dezelfde opstelling als de vorige wedstrijd, lekker consistent en makkelijk te onthouden. Jeffrey en Allard waren weer als vanouds aan het winnen met 21-13. De tweede set ging met een wat lastigere 21-16. Op een wat minder leuke manier (Marc had geel kunnen krijgen) kreeg Epe de vierde herendubbel. Wout dacht aan de rechterkant van het veld een shuttle terug te slaan, maar Marc was zo eigenwijs dat ook te denken. Ja, ik ben me echt een onbenul zo nu en dan. Dus ik deelde een redelijke stoot (hé, daar is ie) uit en toen was het pleit beslecht: een dikke enkel. Mensen vonden het weer gezapig om na een aantal minuten op het volgende te komen: "Wout verloor zn single en zn enkel" ~ Jeffrey van Lienden. Ik kwam binnen 24 uur niet verder dan: "Enkel dan zijn enkel verloren." Sterkte Wout met je enkel, en zulke ploeggenoten..
Afgedroogd en wel kondigde mijn mobiel alweer een nieuwe Prinsjesdag aan. De ALV. De eerste tekenen duiden erop dat we op 19 oktober weer mogen bijpraten. Of u met hoedje komt of zonder, dat moet u zelf weten. Let wel: dit gaat met name over afgelopen seizoen en niet over het komende. Eigenlijk doen we Prinsjesdag dus standaard een jaar te laat, ook leuk. Voordat we de kas gaan doorgronden, speelt Harderwijk M2 ook nog wedstrijden. De eerstvolgende is op zaterdag 29 september in Wezep. Zonder Van Lienden. Uitgelezen kans om eens in een verslag genoemd te kunnen worden, mocht u willen invallen...
 
Week 1   16-9-2018              MARIKEN M2 - BCHARDERWIJK M2
Voordat ik de wedstrijd ga bespreken, is het handig om eerst een beeld te schetsen van het wel en wee in ons team. Ten eerste hebben wij op de transfermarkt enige zaken kunnen doen. Zo zijn de 50-plussers Henk en Edward vertrokken en is Wout aangetrokken als nieuw teamlid bij het tweede Harderwijkse mannenteam. Ook is het team vorig jaar zowaar nog gepromoveerd naar de eerste klasse. Onze doelstelling voor dit jaar is dan ook handhaving in deze klasse. En dan nog wat over de plaatsen waar we allemaal naar toe mogen: ze liggen allemaal vlak naast de A50, op Rheden (en Harderwijk..) na. Het zijn lange tripjes naar Arnhem, Nijmegen, Rheden en Kampen. Ook doen Epe, Wezep en Apeldoorn nog vrolijk met ons mee.
 De eerste plaats van dienst is dan ook gelijk de verste van onze competitie: Nijmegen-Oost. Met een goed gevulde auto gingen we iets na elven onderweg via de A28, A1, A30, A12, A50, A73 naar onze bestemming. Het reed allemaal prima door totdat we in Nijmegen zelf aankwamen; reden: men was bezig met een picknick op de Waalbrug in het kader van "groene hoofdstad van Europa". Ik weet niet wat ze in Nijmegen onder groen verstaan, maar de stoplichten stonden echt vaker op rood dan op groen. Dat is ook niet bevorderlijk voor de doorstroming en niet voor de uitlaatgassen: ook niet groen dus. Ik lees op internet dat deze titel vooral "het milieu en het denken daarover moet bevorderen". We hopen maar dat er dan wat gaat veranderen rond het Keizer Karel-plein en het Keizer Traianusplein waar het gisteren weer minuten duurde voordat we er langs waren. Maar om half één stond de auto naast de Ark van Oost, eindelijk.
 Als teamcaptain heb je de zware taak een opstelling te verzinnen én ervoor te zorgen dat je zelf ook nog terug mag met de auto. Ik was in ieder geval iets beter voorbereid dan de tegenstander want een pen meenemen was teveel gevraagd. Kom ik aan met een volle etui... Bovendien was het in de Ark onduidelijk welke kleedkamers voor de dames en welke voor de heren waren. Na een goede gok werd het kleedkamer 4 maar na de wedstrijd kwam er toch nog een dame gluren in onze kleedkamer. Je maakt nog eens wat mee.
Afijn, de wedstrijd hebben we ook nog afgewerkt. Begonnen werd met de tweede herendubbel van Marc en Allard. De eerste keer dat we samen speelden in de competitie is al bijna tien jaar geleden dus het zou gesneden koek moeten zijn. We speelden deze wedstrijd redelijk mee met de tegenstander en het leverde nog resultaat op ook: winst met 21-18 en 21-16. Op de andere baan waren ze zowaar nog eerder klaar want met 21-5 en 21-15 hadden ze weinig moeite met Jeroen en Boris. Laatstgenoemde had net een wedstrijd gespeeld in de 7e divisie dus waarschijnlijk was hij nog wat vermoeid. Een 2-0 voorsprong maakte ons blij en we kregen vertrouwen voor de single-partijen. Zelfs de captain. 
 Samenvatting van de single-partijen: de eerste drie heren speelden een prima single. Allard had het op sommige momenten wat lastig maar wist op het einde van de set steeds goed door te drukken. 21-18 en 21-16 in zijn voordeel. Jeffrey deed het nog wat sneller: met 21-14 en 21-10 was de wedstrijd in een zucht en een vloek binnen. Wout dacht: "dat kan nog sneller" en sleepte zijn wedstrijd met 21-6 en 21-10 naar de Harderwijkse zijde. Ik dacht dat het aan de goede indeling van ons lag, maar dat zou mezelf nog vrij tegenvallen zo bleek. De eerste set sloeg de tegenstander ongeveer de helft van de shuttles uit dus met 21-12 was het 'easy job'. Helaas voor ons ging ik dat in de tweede set na-apen (tot 1995 was het naäpen). Het ging lang gelijk op maar tegenstander Patrick was eerder bij de 21. Ook in de derde set was dat het geval, maar de set ging met 24-22 toch weer naar Harderwijk. Een voorsprong van zes-nul, bam.
Allard en Jeffrey waren ook weer goed bezig in hun dubbel. Ze wisten met slimme services een voorsprong te pakken en deze wisten ze ook vast te houden. Met een redelijk gemak werd het 21-12 en 21-10. Wout en ondergetekende verloren soms de concentratieboog; gelukkig wisselden we dat af met mooie punten en zo werd het met 22-20 en 21-11 een 8-0 overwinning voor Harderwijk! Hoera! Het was namelijk bij ons al de feestmaand want drie van de vier spelers zijn dit seizoen al jarig geweest. Dat hebben we dus mooi gevierd met een koppositie. Deze positie kunnen we aanstaande(!) woensdag al verdedigen tegen Epe, de nummer twee in de poule.