U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.


  

 


 


  

Competitieverslagen van het tweede Mannenteam

Week 4 zondag 7 oktober 2018 Beca 2000 M3 - Harderwijk M2

Kwart over zeven op zondagmorgen

Hoor ik een wekker die heel zachtjes aan me vraagt

Ben je al wakker Marc?

Ja, natuurlijk was ik al wakker om kwart over zeven. Volgens Samsung Health is mijn 'gemiddelde' tijd van opstaan 6:45, gerekend over de afgelopen 7 dagen (eigenlijk nachten, Samsung). Vandaag lukte me het zelfs om uit te slapen, 6:50 stond ik naast m'n bed. En ik was niet de enige van ons team. Ook meneer Van Lienden had een stok achter de deur gedouwd: de Grote Prijs van Japan. Ik heb niet zoveel met de Formule 1, maar dit kwam wel goed uit voor de staat van wakkerheid van Jeffrey. Het was zelfs zo erg dat hij de eerste was bij De Sypel vanochtend, net iets over achten. Uiteraard was dat niet het verzamelpunt voor een workout-training bij Iedema, maar wel het punt van beginnen voor onze trip met de auto naar Arnhem. En ja, ook Arnhem ligt aan de A50 dus onder het genot van weinig auto's op de snelweg reden we langs de prachtige Veluwezoom. Als teamuitje zou ik daar wel graag willen gaan fietsen, maar ik ben bang dat ik een aantal mensen niet mee de heuvels op ga krijgen. Het enige oogverblindende was helaas niet ons spel, maar de zon. Deze scheen behoorlijk uitbundig op onze vierde wedstrijddag dit seizoen.

Er blijkt ook een discussie gaande te zijn over de kleur van de nieuwe shirts van BCH. Eén ding wil ik even kwijt: in de Malburcht was het wel écht blauw. Mooie donkerblauwe muren, mooie donkerblauwe kleedkamer en ik had mijn mooie donkerblauwe vrijetijdskleding nog aan. Bij het omkleden bleek dus het nieuwe shirt niet meer zo blauw te zijn als de rest. Ik houd het op een kruising tussen groen en blauw. Als je gaat verven, levert dat vaak iets bruins op maar in dit geval toch niet. Afijn, we waren op tijd aangekomen voor de Slag om Arnhem. Op tijd ja: men had niet plotsklaps een ontbijt op de Andrej Sacharovbrug georganiseerd op een wijze zoals laatst op de Waalbrug in Nijmegen. Voor mensen - ik tot vandaag ook  - die de naam Andrej Sacharov niet kennen: hij kreeg ooit in 1975 de Nobelprijs voor de Vrede. Voor mensen die net als ik vaker in de buurt van Amsterdam komen: metrohalte Sacharovlaan aan lijn 51 is ook naar hem vernoemd.

Dan maar verder met de Slag om Arnhem. Dit is geen uiting van vrede, maar bovenal een ernstige misvatting: wij hadden veel meer dan één slag nodig vandaag. Elke rally, elke set, elke partij. Allemaal slagen. We veranderen de term dus de term maar naar Pak Slaag in Arnhem. Althans, dat gold voor Beca want wij Harderwiekers en Hierdenaren waren goed op dreef. Verder alvast een overkoepelend thema van de hele wedstrijd: wat hebben we er een shuttles doorheen geramd. Dat kwam voornamelijk door de kwaliteit van de shuttles want sommige waren na twee punten alweer door. Dahaaag tempo in de wedstrijd. Ik vind dat voor mijn single niet zo erg, maar juist daar had ik wél goede shuttles.

Volledig tegen onze principes in hadden we weer de opstelling omgegooid, ditmaal in de dubbels. Eigenlijk kwam het er op neer dat onze "laatste" dubbels nu eerst kwamen en dat de originele "eerste" dubbels nu samen de laatste partijen werden. Zodoende begonnen benjamin Jeffrey en nestor Allard aan hun partij. Eerste set gelijk al 22-20 verlies. Dat kwam voor Jeffrey hard aan want zo hielp hij zijn spelersstatistieken om zeep: hij verloor zijn eerste game dit seizoen. Er zijn dus ook moment dat je niet blij kan zijn dat je van de nul af bent. Aangezien het hier over statistiek gaat, kan ik daar enigszins inkomen. De andere twee sets wonnen ze wel en zo stonden we 1-0 voor. Wout en ik hadden, uiteraard zou ik willen zeggen, weer eens drie sets nodig voor winst. Gewoon een kwestie van warm worden denk ik. Daar had Allard toevallig in zijn single ook last van. Hij verloor weer de eerste game, maar sleepte de tweede "eenvoudig" met 21-12 binnen. De derde set was er even een teveel en zodoende kwam de stand op 2-1 voor ons. Jeffrey (met zuur gezicht), Wout en ik hadden minder moeite in de singles en sleepten zodoende weer 3 punten binnen. Ha! De slag is gewonnen in Malburcht! Maar voor een overrompeling is er wel wat meer nodig dan een 5-1 voorsprong. Daarom werden de laatste dubbels een slag op leven en dood. Spannende setstanden als 0-0, 1-1, 22-20, 21-19 en 21-18 waren aan de orde van de dag. Het zal wel de leeftijd zijn dat wij meer met de punten van de banen afgingen en op deze manier een 7-1 overwinning op onze naaste concurrent binnen te slepen. Dat had ik van te voren niet echt verwacht eerlijk gezegd. Ik was al blij geweest met een gelijkspel, maar dit mag ook hoor jongens!

Neemt niet weg dat, zoals gebruikelijk in Arnhem met dit team, men na afloop een appeltaart aansnijdt en de kinders (en multi-inzetbare Gertjan) uit Harderwijk wat te eten geeft. Sukkel Jeffrey was weer zo onhandig om wat meer plastic vorkjes te gebruiken dan een normaal mens nodig heeft. Zo waren er nog wel meer dingen die van het team in het verslag moesten, maar mijn brein geeft het 's avonds blijkbaar al wat eerder op en onthoudt alleen dit soort kinderlijke dingen. Misschien dat ik later nog wat schrijf over de 'enkel-grap' die door menigeen in de vereniging gebruikt wordt, of over de veters van Wout die niet willen blijven zitten. Kortom: je houdt altijd schrijfstof over. Stelt u zich eens voor dat ik mijn wedstrijden zou moeten samenvatten in 280 tekens; gewoon onbegonnen werk man. Voor de volgende bijeenkomst neemt iemand anders even mijn taak over: Gertjan maakt namelijk de aantekeningen tijdens de ALV en maakt daar een verslag van. Tot 19 oktober dus (weet niet of de appeltaart er ook daadwerkelijk gaat zijn, hint hint). Als 4 november beter uitkomt om ons te zien schitteren (hoop ik), mag dat ook: dan moeten wij thuis tegen de koploper. Ongetwijfeld weer een themaverslag, maar niet weer over Prinsjesdag..

 

Week 3  Zaterdag 29 september 2018     Amptmeijer Badminton'80 M2 - Harderwijk M2

Aan de grondslag van mijn wedstrijdverslagen ligt mijn ervaring van het schrijven van verslagen voor mijn wiskundige studie. Beetje een paar pagina's volschrijven aan de hand van een opdracht. Figuurtje hier, figuurtje daar. Als de week dan ten einde spoedt, zoals nu, wordt het verslag dan ingeleverd bij Michelangelo. En ja, dat is echt zijn voornaam. Nou kun je bij wiskunde aan de hand van afbeeldingen nog wel een eind weglullen, maar de cijfers van badmintonwedstrijden spreken bij de meeste mensen die dit lezen meer boekdelen. Soms leuk om terug te zien (als je gewonnen hebt), soms confronterend met de werkelijkheid. Echt: op een schaal van 1 tot 10 speelde ik vandaag in mijn single als een zoutzak. Het maakt niet eens uit hoe je de cijfers deze keer gaat bekijken, maar twee keer met 21-5 verliezen is echt heel slecht. Henk had ongetwijfeld gedacht: "Zeg, je mag niet afkijken hoe het niet moet Marc."

Misschien was ik wel een beetje van slag door het begin van de middag. We werden verzocht door het plaatselijke kleedkamer-indelingsbord om in kleedkamer 1 ons om te kleden. Dat leek ons een logische keuze want op het indelingsbord stond 'heren' naast 'kleedkamer 1'. Toen ik de deur opendeed, viel me al gelijk het hoge aantal schoenen op. We keken met z'n vieren een beetje verbaasd rond want het leek meer op een mix-kleedkamer. Tot ik opeens achter me hoor: "Nou dit is normaal wel eigenlijk de dameskleedkamer." Kwam er plots een dame (ik meen onze leeftijd) in ondergoed, met handdoek om het lichaam heen, uit de doucheruimte. Ik was in tijden niet op deze manier welkom geheten bij een wedstrijd. Wij vertrokken dus maar met volle moed naar kleedkamer 2, waar de dames zich zouden moeten bevinden volgens het indelingsbord, en daar zaten inderdaad badmintondames uit Vaassen. Gelukkig wilden ze wel vrijwillig naar kleedkamer 1, op voorwaarde dat het bord veranderd zou worden.

Evenmin dacht de tegenstander dat we er nog niet waren totdat we in onze sportkledij weer in de kantine kwamen. "Oh zijn jullie er al?!". Mooi voorbeeld van een retorische vraag, dunkt me. Ik neem het ze ook niet kwalijk, want ze bleken tot 16:30 gehuurd te hebben. Dat betekent dat we maar liefst 3,5 uur hadden op twee banen voor 8 partijen. Nu komt mijn wiskunde even mooi van pas want dan heb je 52,5 minuut voor een partij. Aangezien we van plan waren ze hard in te maken moest dat wel lukken. Uw redacteur neemt zich het wel kwalijk dat dat niet is gelukt. Als je zo slecht enkelt, mag het best herhaald worden. Voor mijn gemoedsrust was er deze keer ook een joker mee die we konden inzetten. Deze joker wist zelfs twee partijen van de drie winnend af te sluiten. Dat kon alleen Allard hem nog na zeggen. Wout was bovendien nog herstellende van zijn enkelmankement in de vorige wedstrijd. Ook al de schuld van de redacteur. Tsja, het gaf stof tot schrijven hè. Alles voor de leescijfers.

Laten we maar kort zijn over de wedstrijd zelf. Het team wint namelijk steeds minder wedstrijden. De beste manier om onze punten al van te voren te weten is de volgende lineaire voorspellingslijn: P = 8 - 2*W. W houdt dan het aantal al gespeelde wedstrijden in en P het aantal punten in de komende wedstrijd. In dit geval vullen we voor W 2 in en op deze manier komen we tot de conclusie dat het tweede herenteam deze wedstrijd vier punten zal behalen. Wie zijn wij dan om ons tegen dat model te keren. Een voorspellingsmodel is namelijk een schematische weergave van de werkelijkheid, dus wij gaan met het model mee. Kan ons die werkelijkheid wat schelen. Ook voor de tegenstander zouden de vier punten een makkelijke lijn opleveren want zij hanteren al weken P = 4.

Alsof het gepland was te eindigen in 4-4. Wout en de joker hadden het lastig in hun wedstrijd tegen de thuisspelenden uit de gemeente Oldebroek. 21-9 en 21-13 verlies. Allard en ik moesten dat maar fixen en dat lukte ook nog. 21-17 en 21-13 winst. We besloten dat iedereen tenminste één partij zou winnen en na de singles werd dat werkelijkheid: de joker en Wout wonnen beide hun singles. Knap gedaan heren! Daar kan de schrijver van dit stukje nog wat van leren.. Oh, dat had ik al gezegd. Zolang we maar geen strafcontributie gaan introduceren vind ik het prima. Allard wist ook 21 bij elkaar te scoren, maar deed dat verspreid over twee sets.

Na de singles stond het dus 3-3 en kon het óf gelijkspel óf winst óf verlies worden. We willen zolang mogelijk ongeslagen blijven dus de laatste optie viel voor de partijen al af. De joker en Allard waren gelukkig goed op stoom en wonnen beide sets met 21-19. Dat nam de druk voor mij en Wout weg: 17-21 en 23-25 verlies. Het model evenaart onze werkelijkheid: 4-4. Geniaal natuurlijk als je alle wedstrijden van te voren al zo wiskundig zou kunnen benaderen. Het scheelt bloed, zweet en tra(i)nen. Bloed was deze keer niet aan de orde maar er was genoeg zweet gemaakt om even onder de douche te springen, zij het in de goede kleedkamer.

De joker? Tsja, hij speelt morgen gewoon weer. Hij is multi-inzetbaar, ook als vakkenvuller bij de Albert Heijn. Onze held van de dag Rick Arends mochten we een keer lenen omdat Jeffrey een bedrijfsuitje had. Als u wil weten waar dit bedrijfsuitje heeft plaatsgevonden, is een blik op de eerste letter van elke alinea genoeg. Dat scheelt Jeffrey weer een boel vragen en ik kon weer gebruik maken van één van de leukste stijlfiguren (vind ik dan hè). Dat soort dingen leerde ik vroeger juist bij iets heel anders dan wiskunde: het vak Latijn. De rest van het verslag valt gelukkig uit in de Nederlandse taal. Hoe je Arnhem bijvoorbeeld in het Latijn opschrijft, weet ik ook niet. Wat ik daar wel over weet is dat we daar volgende week zondag heeeeeel vroeg heen moeten. Dan scheelt het echt dat je een ochtendmens bent hoor.. 9:30, wat een afmatters. Tot schrijvens.

Week 2  19-9-2018  BCHARDERWIJK M2 - EPE M1

Het voelde deze woensdagavond alsof we terugkwamen van zomerreces: de eerste thuiswedstrijd van een Harderwijks badmintonteam. Dat daarvoor het laagste seniorenteam was uitverkoren, werd vorige week pas duidelijk. Epe zag blijkbaar weinig kans op een zondagmiddag, dus met instemming van ons werd de partij gespeeld op de woensdag. Maar juist doordat het toevallig op deze woensdag viel, hadden we het vrij makkelijk: twee banen, tellers uit andere teams(!), ongeprepareerde veren shuttles die werden gebracht door Rinske, door Myriam aangeleverde formulieren en, last but not least, speelden we ook nog in de oude vertrouwde shirts. De fabrikant had blijkbaar een behoefte aan een lange vakantie deze keer. Ach, de shirts zijn nog lang niet zo versleten als mijn schoenen en ze zijn ook niet zo oud als mijn racketframe.
Dit verslag moet een beetje gaan lijken op de Algemene Politieke Beschouwingen maar ik geef het een andere naam: de BBvM. Badminton Beschouwingen van Marc. Goede naam hè? Vond ik ook. Helemaal zelluf verzonnen. De normale A.P.B. volgen altijd na Prinsjesdag. Voor ons is Prinsjesdag helaas niet weggelegd; het leven voor badmintonners is wat minder luxe. Als voorbeeld neem ik graag onze vervoersmiddellen t.o.v. de koning: ik reed in mijn eentje zonder paardenkracht op de ijzeren koets naar de hal. Allard en Jeffrey deden precies hetzelfde en Wout kwam per harde-banken-koets (de trein, red.) naar Harderwijk toe. Nou, let's start met de Troonrede:
Beste leden van Badminton Club Harderwijk en andere lezers, ik ben verheugd u te kunnen melden dat het tweede herenteam zijn tweede wedstrijd heeft gewonnen met 6-2. Dat ging niet zonder slag of stoot. Dit kunt u zeer letterlijk nemen. Mist u de slag, dan krijgt u teveel punten tegen. De stoot hoort u later in deze rede. Blijmoedig begonnen Wout en Jeffrey aan hun eerste wedstrijd tegen Epe. Zij hadden het genoegen te moeten spelen tegen John en Jan. Ofschoon Epe niet zo vaak met veren shuttles speelt, hadden zij hier enige moeite mee en de Harderwiekers wonnen deze wedstrijd met 21-9 en 21-13. De 21-13 kwam nogmaals terug. Allard en Marc wisten namelijk met enige moeite te winnen van Geert en Erwin, waarbij er gewonnen werd in 21-13 en 21-17. Over de structuur in het spel gaat de regering, danwel de trainer van Harderwijk, zich nog even buigen. Deze was namelijk ver te zoeken gedurende sommige perioden. Jeffrey was de eerste heer die zich mocht buigen over zijn single als tweede heer. Hij maakte zijn borst nat (gelukkig niet letterlijk) en wist met 21-5 zijn eerste set binnen te hengelen. Daarna was de vis iets moeilijker te vangen maar met wederom 21-13 kon Jeffrey zich uitroepen als winnaar van deze wedstrijd. Over het spel kan ik niet klagen, want ik stond te tellen bij Allard. Deze single zal hoogstwaarschijnlijk dit seizoen ingaan als de snelste single van ons vieren. Nadat ik 45 keer een flapje had omgedraaid, was de partij al gespeeld: 21-1 en 21-2. Nou was Allard me ook een potje gemotiveerd om eens alle ballen te halen, maar zijn tegenstander (John) bleef na de slag ook gewoon staan. Misschien kan de heer Groenewold in Epe meer tegenstand bieden.Hoera! Hoera! Hoera! We staan 4-0 voor; nog ongeslagen.
U merkt dat dit al het einde van de Troonrede is. Dat komt omdat de Troonrede dit jaar vrij positief was en ik helaas ook minder leuke punten te melden heb over de wedstrijd van gisteren. Wout had namelijk in zijn single de lijnen tegen, of de lijnen hadden Wout tegen. Ach, wat maakt het ook uit. Erwin stond tegenover hem en wist met 21-15 en 21-8 het eerste punt te pakken van deze avond voor Epe. Om in het politieke hoekje te blijven: zelfs de wethouder van Sport was ondertussen aangekomen. Zoveel invloed hebben wedstrijdverslagen dus op de opkomst bij de eerstvolgende wedstrijd... Onder het toeziend oog van meneer Companjen wist ook de vierde heer zijn single te winnen van Geert. 21-11 en 21-12 waren de krachtsverhoudingen dit maal. Uiteraard waren we ook de dubbels niet vergeten te spelen. Gewoon dezelfde opstelling als de vorige wedstrijd, lekker consistent en makkelijk te onthouden. Jeffrey en Allard waren weer als vanouds aan het winnen met 21-13. De tweede set ging met een wat lastigere 21-16. Op een wat minder leuke manier (Marc had geel kunnen krijgen) kreeg Epe de vierde herendubbel. Wout dacht aan de rechterkant van het veld een shuttle terug te slaan, maar Marc was zo eigenwijs dat ook te denken. Ja, ik ben me echt een onbenul zo nu en dan. Dus ik deelde een redelijke stoot (hé, daar is ie) uit en toen was het pleit beslecht: een dikke enkel. Mensen vonden het weer gezapig om na een aantal minuten op het volgende te komen: "Wout verloor zn single en zn enkel" ~ Jeffrey van Lienden. Ik kwam binnen 24 uur niet verder dan: "Enkel dan zijn enkel verloren." Sterkte Wout met je enkel, en zulke ploeggenoten..
Afgedroogd en wel kondigde mijn mobiel alweer een nieuwe Prinsjesdag aan. De ALV. De eerste tekenen duiden erop dat we op 19 oktober weer mogen bijpraten. Of u met hoedje komt of zonder, dat moet u zelf weten. Let wel: dit gaat met name over afgelopen seizoen en niet over het komende. Eigenlijk doen we Prinsjesdag dus standaard een jaar te laat, ook leuk. Voordat we de kas gaan doorgronden, speelt Harderwijk M2 ook nog wedstrijden. De eerstvolgende is op zaterdag 29 september in Wezep. Zonder Van Lienden. Uitgelezen kans om eens in een verslag genoemd te kunnen worden, mocht u willen invallen...
 
Week 1   16-9-2018              MARIKEN M2 - BCHARDERWIJK M2
Voordat ik de wedstrijd ga bespreken, is het handig om eerst een beeld te schetsen van het wel en wee in ons team. Ten eerste hebben wij op de transfermarkt enige zaken kunnen doen. Zo zijn de 50-plussers Henk en Edward vertrokken en is Wout aangetrokken als nieuw teamlid bij het tweede Harderwijkse mannenteam. Ook is het team vorig jaar zowaar nog gepromoveerd naar de eerste klasse. Onze doelstelling voor dit jaar is dan ook handhaving in deze klasse. En dan nog wat over de plaatsen waar we allemaal naar toe mogen: ze liggen allemaal vlak naast de A50, op Rheden (en Harderwijk..) na. Het zijn lange tripjes naar Arnhem, Nijmegen, Rheden en Kampen. Ook doen Epe, Wezep en Apeldoorn nog vrolijk met ons mee.
 De eerste plaats van dienst is dan ook gelijk de verste van onze competitie: Nijmegen-Oost. Met een goed gevulde auto gingen we iets na elven onderweg via de A28, A1, A30, A12, A50, A73 naar onze bestemming. Het reed allemaal prima door totdat we in Nijmegen zelf aankwamen; reden: men was bezig met een picknick op de Waalbrug in het kader van "groene hoofdstad van Europa". Ik weet niet wat ze in Nijmegen onder groen verstaan, maar de stoplichten stonden echt vaker op rood dan op groen. Dat is ook niet bevorderlijk voor de doorstroming en niet voor de uitlaatgassen: ook niet groen dus. Ik lees op internet dat deze titel vooral "het milieu en het denken daarover moet bevorderen". We hopen maar dat er dan wat gaat veranderen rond het Keizer Karel-plein en het Keizer Traianusplein waar het gisteren weer minuten duurde voordat we er langs waren. Maar om half één stond de auto naast de Ark van Oost, eindelijk.
 Als teamcaptain heb je de zware taak een opstelling te verzinnen én ervoor te zorgen dat je zelf ook nog terug mag met de auto. Ik was in ieder geval iets beter voorbereid dan de tegenstander want een pen meenemen was teveel gevraagd. Kom ik aan met een volle etui... Bovendien was het in de Ark onduidelijk welke kleedkamers voor de dames en welke voor de heren waren. Na een goede gok werd het kleedkamer 4 maar na de wedstrijd kwam er toch nog een dame gluren in onze kleedkamer. Je maakt nog eens wat mee.
Afijn, de wedstrijd hebben we ook nog afgewerkt. Begonnen werd met de tweede herendubbel van Marc en Allard. De eerste keer dat we samen speelden in de competitie is al bijna tien jaar geleden dus het zou gesneden koek moeten zijn. We speelden deze wedstrijd redelijk mee met de tegenstander en het leverde nog resultaat op ook: winst met 21-18 en 21-16. Op de andere baan waren ze zowaar nog eerder klaar want met 21-5 en 21-15 hadden ze weinig moeite met Jeroen en Boris. Laatstgenoemde had net een wedstrijd gespeeld in de 7e divisie dus waarschijnlijk was hij nog wat vermoeid. Een 2-0 voorsprong maakte ons blij en we kregen vertrouwen voor de single-partijen. Zelfs de captain. 
 Samenvatting van de single-partijen: de eerste drie heren speelden een prima single. Allard had het op sommige momenten wat lastig maar wist op het einde van de set steeds goed door te drukken. 21-18 en 21-16 in zijn voordeel. Jeffrey deed het nog wat sneller: met 21-14 en 21-10 was de wedstrijd in een zucht en een vloek binnen. Wout dacht: "dat kan nog sneller" en sleepte zijn wedstrijd met 21-6 en 21-10 naar de Harderwijkse zijde. Ik dacht dat het aan de goede indeling van ons lag, maar dat zou mezelf nog vrij tegenvallen zo bleek. De eerste set sloeg de tegenstander ongeveer de helft van de shuttles uit dus met 21-12 was het 'easy job'. Helaas voor ons ging ik dat in de tweede set na-apen (tot 1995 was het naäpen). Het ging lang gelijk op maar tegenstander Patrick was eerder bij de 21. Ook in de derde set was dat het geval, maar de set ging met 24-22 toch weer naar Harderwijk. Een voorsprong van zes-nul, bam.
Allard en Jeffrey waren ook weer goed bezig in hun dubbel. Ze wisten met slimme services een voorsprong te pakken en deze wisten ze ook vast te houden. Met een redelijk gemak werd het 21-12 en 21-10. Wout en ondergetekende verloren soms de concentratieboog; gelukkig wisselden we dat af met mooie punten en zo werd het met 22-20 en 21-11 een 8-0 overwinning voor Harderwijk! Hoera! Het was namelijk bij ons al de feestmaand want drie van de vier spelers zijn dit seizoen al jarig geweest. Dat hebben we dus mooi gevierd met een koppositie. Deze positie kunnen we aanstaande(!) woensdag al verdedigen tegen Epe, de nummer twee in de poule.