U gebruikt een verouderde browser. Wij raden u aan een upgrade van uw browser uit te voeren naar de meest recente versie.


  

 


 


  

JUNIOREN

Ouder-kind toernooi 24 oktober 2018.           Verslag van onze speciale verslaggever Marc

Op de ietwat druilerige woensdagavond in de herfstvakantie werd traditiegetrouw het Ouder-kind toernooi georganiseerd door de jeugdcommissie. De weersituatie buiten zorgde er in ieder geval voor dat aardig wat koppels zich hadden ingeschreven de afgelopen weken. Het ene jeugdlid schreef zich in met een opa (Fabian) of oma (Tycho), terwijl de ander zijn of haar zus/broer uitnodigde om mee te spelen. Dat laatste maakte dat we aardig wat ex-woensdagavondleden mee zagen spelen. Rond de klok van zes uur had iedereen zich verzameld in de Sypel en stond ook alles klaar voor de wedstrijden. Er werd begonnen met een 'stevige' warming-up van Erik. Hij dacht eerst nog een microfoon nodig te hebben om in de hele zaal hoorbaar te zijn, maar gelukkig bleef iedereen redelijk stil en zodoende redde Erik het ook met zijn stem nog wel. Normaal vind ik inlopen vrij saai, maar deze keer zaten er wel verrassende wendingen tussen. Toen Erik hoorbaar schreeuwde dat iedereen ONDER de 20 moest sprinten naar de overkant, zag je gerust de helft van de mensen BOVEN de 20 ook sprinten. Fijn dat ze zich in ieder geval nog jong voelen. Misschien dat we die mensen ook een apart toernooi kunnen aanbieden, waarin zijzelf als kind fungeren en zelf een ouder mogen meenemen. Het is maar een idee..

Afijn, toen de wedstrijdleiding, bestaande uit Myriam en Antoinet, verklaarde gereed te zijn, mocht iedereen zich verzamelen rondom de wedstrijdtafel. Men kreeg een briefje wat in mijn ogen eerst iets weg had van 'boter, kaas en eieren' waarbij er al een rondje in het midden geplaatst was. Maar nee, deze indruk was fout. Het had ook niks te maken met Giro 555, de duivel (666), de Boeing 777 of Teletekstpagina 888 voor doven en slechthorenden. Het draaide vanavond allemaal om het getal 999 in combinatie met een dobbelsteen. Lastig om uit te leggen via een schrijfmedium, maar je mocht twee keer gooien als je de partij won (en de meest gunstige noteren) en één keer als je verloor (en deze noteren). Het uiteindelijke doel was om na 7 à 8 partijen in elke kolom of in elke rij in totaal 9 punten te hebben. Makkelijker gezegd dan gedaan als je bijvoorbeeld steeds 5 of 6 gooit.

 

De groep was tevens ingedeeld in drie verschillende speelsterkten: een zwarte, een rode en een blauwe. Het begint bijna op skipistes te lijken, alleen het makkelijke groen ontbrak nog. Het doel daarvan was om iedereen van dezelfde sterkte (ongeveer dan) tegen elkaar te laten spelen.

Ik bleef zelf vrij lang tellen bij baan 3 en ik heb daar veel leuke partijen voorbij zien komen in alle categorieën. Soms spannend, soms ook helemaal niet (met standen zoals bij PSV-Feyenoord acht jaar terug (10-0)). Soms ouders die best een shuttle konden slaan, soms ook helemaal niet. 

Ondertussen kon er ook genoten worden van verschillende lekkernijen: snoeptomaatjes, komkommer en drop. Even weer op adem komen. Soms achter een telbord (de jeugd), soms lekker even op de houten bank (de ouders). De rondes werden er namelijk met een hoog tempo doorheen gejast, zeker na zeven uur.

Dat kon iedereen gelukkig wel aan en om tien voor acht waren dan ook de laatste partijen afgelopen. Toen kon men naast het eten ook een medaille ophalen als aandenken aan deze editie van het aloude toernooi. Vele dobbelstenen later kon men dus eindelijk gaan rekenen of er '999' inzat of niet. Dit leverde soms lotingen op in de eindstand wat weer leidde tot opnieuw dobbelen. Uiteindelijk kwamen de nummers één en twee naar voren. De winnaar uit de betreffende categorie ging er vandoor met een Oud Hollands Keezenspel en de runner-up met het bekende Uno (vrij tegenstrijdig als je net niet nummer 1 bent).

De avond was natuurlijk niet eerder afgelopen dan acht uur en zeker niet omdat Myriam in het zonnetje gezet diende te worden! Afgelopen vrijdag waren er al dankwoorden gevallen van de voorzitter tijdens de vergadering, maar vanavond was het uiteraard niet anders. De woensdagavond is namelijk Myriam haar natuurlijke habitat geworden. Jaar in, jaar uit de jeugd begeleiden en ondersteunen. Ze bleek zelfs al bijna mijn hele leven lang zich in te zetten voor de vereniging. Nu was Myriam haar man met pensioen gegaan en konden ze eindelijk samen gaan reizen, groot gelijk natuurlijk! Myriam kreeg onder het toezicht van zeker meer dan honderd ogen een diner bon en een bosje bloemen (nog een pluim voor de timing van 'joker' Rick). We gaan de kennis en ervaring van Myriam zeker missen maar ze gaf aan zeker nog wel eens langs te komen. Ze sloot ook af met de woorden: "ja, tot volgende week dan maar weer". Sommige mensen kunnen echt altijd zichzelf blijven.

Toen was het nog niet afgelopen want de groepsfoto was nog niet gemaakt. Wiskunde kan bij een groepsfoto uiteraard niet ontbreken. Men sprak in het Wiskunde A-examen van 2008 tweede tijdvak namelijk over een geslaagde foto “wanneer alle personen op de foto hun ogen open hebben”. Dat is met 47 mensen behoorlijk lastig kan ik je zeggen. Men ging er in 2008 van uit dat iemand met open ogen op de foto staat gelijk is aan 0,96. Als we dan één foto maken moeten we 0,96*0,96*0,96*...*0,96 (0,96 tot de macht 47) berekenen. Dat is de kans op een geslaagde foto en deze bedraagt 0,147 (14,7% zeg maar). Ik had tegen Chantal gezegd dat de kans groter moest zijn dan 50% dat ik een geslaagde groepsfoto terugkreeg. Eerst moeten we dan de kans berekenen dat Chantal met een slechte foto terugkomt: 0,853 (85,3%, best hoog!). Daarna vermenigvuldigen we deze kans net zolang met zichzelf totdat deze onder de 0,500 komt. Dit gebeurt pas na 5 foto's. Wilde Chantal echt heel zeker zijn van een goede foto (kans van 95% dat de foto prima was), dan had ze 19 foto's moeten maken. Zoveel tijd en zoveel geduld hadden we helemaal niet meer! Uiteindelijk kreeg ik er twee toegestuurd en de spelers hebben hun best gedaan om met open ogen te verschijnen op de foto (je kunt het hieronder zelf bekijken)!

Graag weer tot volgend jaar!


Met dank aan onze speciale verslaggever Marc en fotograaf Chantal